یکی از ویژگی های مهم این سفر حرکت جمعی است. زوار اغلب به صورت گروهای چند نفره حرکت می کنند و یا  قرار می گذارند که مثلاً درتیر شماره ۱۰۰ یا ۲۰۰ مسیر همدیگر را خواهند دید. افراد هر گروه در ابتدای تشکیل شدن، می توانند هم گروهی های خود را با توجه به سرعت و توانایی جسمی شان در پیاده روی انتخاب نمایند، اما این موضوع اغلب به دلیل طولانی بودن مسافت (بیش از ۸۰ کیلومتر) و مسائل دیگری که پیش می آید مثل پا دردها و تاول زدن ها و … قابل پیش بینی نیست. بهترین تصمیم برای گروه های ها هماهنگ شدن هر فرد با کل گروه است، که اثرات فراوانی برای تک تک افراد و کل گروه دارد. در حرکت جمعی به دلیل تفاوت هایی که وجود دارد هماهنگ شدن همه افراد گروه با هم شاید کار دشواری باشد ولی باعث می شود همه در شرایط خوب و بد در کنار هم باشند و اگر برای یک نفر مشکلی پیش آمد به کمک بقیه مشکلات برطرف شود. از طرف دیگر با در نظر گرفتن شرایط دیگران در پایان مسیر پیاده روی،  متوجه می شوید که  معنویت و رشد  بالاتری بدست آورده اید.

حرکت جمعی نیاز به از خودگذشتگی و همدلی دارد. در این سفر همه یا زائر هستند یا از زائران پذیرایی می کنند که هر دو گروه به حرمت کسی که به زیارتش می روند عزیز اند. از خودگذشتگی در این مسیر برای همسفران و همراهانتان چه ایرانی و چه غیر ایرانی که همه زائران امام حسین علیه السلام هستند نه تنها چیزی از کسی کم نمی کند بلکه بر آبرو و عزت کسی که زائران حسینی را احترام می کنید نزد امام خواهد افزود و خدای ناکرده بی اعتنایی و بی احترامی به زائران اجر زیارت خود فرد را از بین خواهد برد.

البته این گروه ها می توانند مسیری را که مثلا از صبح تا ظهر می خواهند طی کنند بر اساس تعداد تیرهای برق تقسیم بندی کرده و مثلا هر پنجاه تیرک همه توقف نموده، استراحت کرده و دوباره حرکت کنند.

بهتر است با هماهنگی و اطلاع مسؤل گروه، در هر تیرک قرار بگذارید که اگر کسی از گروه جا ماند در تیرک مشخص شده یکدیگر را بیابید. تمام طول مسیر پیاده روی از خروجی نجف تا ورودی کربلا تیر های چراغ برقی وجود که شماره گذاری شده اند. از ۱ تا ۱۴۵۲ هر کدام از این تیرها با هم دقیقاً ۵۰ متر فاصله دارند. به نوعی خط نشان هستند که چقدر از مسیر را طی کرده و چه قدر باقی است. معمولاً برای اینکه هم کاروانی ها با هم قرار بگذارند از شماره های این تیرها که سمت چپ یا راست مسیر پیاده روی قرار دارد استفاده می کنند.

نویسنده: روح الله کرمی راد